அதீதனின்

நீங்கள் எத்தனை முறையும் வெள்ளையடிக்க முயற்சிக்கலாம். வீட்டுக்கு வண்ணம் பூசுவது போல ஒரு கோடு இரண்டு கோடு மூன்று கோடு ஏன் நான்கு கோடுகள் கூட பூசலாம். உங்கள் நீண்ட யானைக் கையால் பெரிய தூரிகை பிடித்து விரும்பிய அளவு மையிட்டு திரும்பத் திரும்பப் பூசலாம். ஆனாலும் ஜூலை கருப்புதான். மேகங்கள் அல்ல  ஆயிரம் புகைகள் அடர்ந்து திரண்டு நிலவை மறைத்துக் கருக்கிய ஜூலை. ஒரு புகை, ஒரு உயிர், ஒரு கனவு ஆயிரம் புகைகள்,  ஆயிரம் உயிர்கள், ஆயிரம் கனவுகள் சாலையின் தார் அல்ல தாரிற்கும் கீழே ஊடுருவிய குருதியில் நிலம் சிவந்து பின்பு கறுத்த ஜூலை ஒரு வாள்வீச்சு, ஒரு உயிர், ஒரு கனவு ஆயிரம் வாள்வீச்சுக்கள், ஆயிரம் உயிர்கள், ஆயிரம் கனவுகள் நீங்கள் எத்தனை முறையும் வெள்ளை அடிக்கலாம். வெள்ளை ஜூலை என விளம்பரமும் செய்யலாம் அதிக சம்பளம் அதிக சலுகை அதிகம் அதிகம் அதிகம் என்று கோடி முறை கூப்பாடு போடலாம். ஆனாலும் ஜூலை கருப்புதான். அதை கருக்கிய யானையும் வாழேந்திய சிங்கமும் எல்லாமும் கருப்புதான்.

குழந்தை ஒன்றின் தூரிகையிலிருந்து பிறக்கிறது ஒரு நதி. கடதாசிக்கு வெளியே நதி நீர் தெறிக்க வளைந்து செல்கிறது. கசங்கி இருந்த கடதாசி என்பதால் மேட்டு நிலம்போல் அது கிடக்க ஒவ்வொரு மேட்டையும் மேவிக் பாய்கிறது நதி. நதியினுள்ளே மீனும் நதிமேலே பூவும் கரை நெடுக நுரை முத்தம் வளைந்து செல்கிறது நதி. காடு கடந்து வயல் கடந்து கடதாசியின் கரையைத் தொட்டு அருவியாகிறது. அகலமாய் நிளமாய் குழந்தைகள் கொண்டாட ஒவ்வொரு அடுக்கையும் ஒன்றிற்கு கொடுத்திருக்கும் குழந்தை வரைந்த நதி. ஒற்றையைத் திருப்பி பிற்குறிப்பை சேர்த்து கோப்பிடுகிறது குழந்தை, தொலைந்து போன என் நதியைக் கண்டால் கூட்டி வாருங்கள் என்னிடத்தில்.

எங்கள் வீட்டு நாய்க்குட்டிக்கு ஒரு பழக்கம் இருக்கிறது. தான் அமரும் நாட்காலிகளை தனது என்று அடம்பிடிக்கும். அருகில் போனால் உறுமும். பயமுறுத்தி கதிரையில் ஒய்யாரமாய் சுருண்டு படுக்கும். சிலகாலம் முன்பு சிறுநீரை அதன் உடமையை நிறுவும் கருவியாய் அது பயன்படுத்திய நினைவு இருக்கிறது. சரியாய் சொல்வதானால்  அந்தச் சிலகாலம் ஒரு தசாப்தமாக இருக்கலாம். நிலத்தை கால்களால் தோண்டி தானே வைத்த எலும்புகளை மீளத்தோண்டி அந்த இடத்திலேயே படுத்துக் கிடக்கும் பழக்கமும் இன்றளவும் இருக்கிறது. பற்கள் நறுக உறுமும் வாய் நிலம் தோண்டும் கால்கள் சிறுநீர் கழிக்கும் குறி என உறுப்புகள் வெறும் உத்திகளே செயல் மட்டும் எல்லாக் காலத்திலும் ஒன்றே.

மரணமும் மரணத்தின் மீதான பயமும் மரணத்தின் பின்னரான நிச்சயமின்மை குறித்த அச்சமும்தான் கடவுளை இன்று வரை காப்பாற்றி கொண்டிருக்கிறது, என நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு வரை நம்பியிருந்தேன். ஆனால் அது உண்மையாகத் தெரியவில்லை. மனிதர்கள் மரணத்தை விடவும் வாழ்வைப் பார்த்தே மிகவும் அஞ்சுகிறார்கள். கையறு நிலை தான் கடவுளையும் கோயில்களையும் இன்றுவரை காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. எங்களுக்கு ஒரு கடவுள் தேவைப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். காரணம் ஒன்றும் பெரிதாய் இல்லை. எங்களுக்கு ஒரு துன்பம் வரும்போத ு எங்களுக்கு ஒரு பிரச்சனை வரும்போது அதை சொல்வதற்கு இன்னொருவரை தேடுகிறோம். நாங்கள் எங்களது பிரச்சினையை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அதை தங்களுடைய பிரச்சனைகளுடன் ஒப்பிட்டு இதற்காகவா கவலைப்படுகிறாய் என்று சொல்லாத ஒரு நபரை, இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையே இல்லை என்று சொல்லாத ஒரு நபரை, உனக்கு வேற வேலை இல்லை என்று சொல்லாத ஒரு நபரை, இது நீயாக தேடி கொண்டது என்று சொல்லாத ஒரு நபரை நாங்கள் எல்லோரும் தேடுகிறோம். குறைந்தபட்சம் நாங்கள் சொல்வதை அப்படியே கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நபரை தேடுகிறோம்.  அப்படியான மனிதர்க...

சிகப்பை கண்டு அஞ்சுங்கள் நண்பரே ஏனெனில் அது உங்கள் தலைவர்களை கனவிலும் நினைவிலும் பயமூட்டும் நிறம் சிகப்பைக் கண்டு அஞ்சுங்கள் நண்பரே அது உங்கள் தலைவர்களின் சுய நிறத்திற்கு எதிரான நிறம் சிகப்பைக் கண்டு அஞ்சுங்கள் நண்பரே அது உங்கள் தலைவர்களின் முகத்திரைகளையும் சிலவேளை உங்கள் முகத்திரைகளையும் கிழிக்கும் நிறம் சிகப்பைக் கண்டாலே வெறுத்து ஒதுக்குங்கள் நண்பரே உங்கள் தலைவர்களில் எஜமான்களுக்கு பிடிக்காத நிறம். சிகப்பை கையில் ஏந்துங்கள் தோழரே அது உங்களின் நிறம் எங்களின் நிறம் எங்கள் விடுதலையின் நிறம்

நேற்றுப் பயணத்தில் ஆழியாள் மொழிபெயர்த்திருக்கும் “பூவுலகைக் கற்றலும் கேட்டலும்” என்கிற அவுஸ்திரேலிய ஆதிக்குடிகளின் கவிதைகளின் தொகுப்பை வாசித்தேன். பலவிடயங்களைப் பேசு பொருளாக்கக்கூடிய கவிதைகள் நிறைந்த நூல்.

ஒன்றுக்கு தொடர்ச்சியாக மரணம் சம்பவித்துக்கொண்டிருந்தால், அது தொடர்ச்சியாக தனக்கு நடக்கும் ஒன்றை மரணமாக வரைவிலக்கணம் செய்துவைத்திருக்கிறது என்று பொருள். அப்படித்தான் தனக்கு அடிக்கடி மரணம் சம்பவிப்பதாத அதீதன் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். அதீதன் என்கிற பிம்பத்தை முற்றிலுமாக கொலை செய்தல் பற்றியும் அவன் சிந்தித்திருந்தான். ஆனால் அதீதனின் மரணத்தையும் அதீதனைக் கொல்லவேண்டிய தேவையையும் பற்றி அவன் ஒரு தீர்க்கமான முடிவுக்கு வந்துவிட்டான். அதீதன் என்பது ஒரு கற்பனை உருவம் என்கிற எண்ணமும் அதை ஆக்கியவர் அதைப் புறக்கணிக்கையில்தான் மரணங்கள் தொடர்ந்து நிகழ்வதாய் அவன் கொண்டிருந்த எண்ணமும் எத்தனை தவறானது. அதீதனுக்கு, அதீதன் என்கிற பெயர் வழங்கப்பட்டிருக்காவிட்டாலும் அவன் அதீதானாய்த்தான் இருந்திருப்பான் என்கிற உண்மை அவனுக்கு தெரிவதற்கு இந்த ஒரு வார வெறுமை அவனுக்கு தேவைப்பட்டிருக்கிறது. வெறுமையும் கண்ணீரும் கேள்விகளும் உறவுகளும் அவனுக்கு அதை சொல்லிக் கொடுத்திருக்கின்றன. அவன் அதீதன் எனப் பெயர் சூட்டப்பட முன்னர் செய்யாத எந்த வேலையை அந்தப் பெயர் சூட்டலின் பின் செய்திருக்கிறான். பெயர் சூட்டப்பட முன்னர் செய்த ...